woensdag 16 maart 2011
eerste expeditietje
maandag 14 maart, mijn eerste stappen naar mau forest. eindelijk! na drie weken nairobi had ik dringend nood om te beginnen aan mijn onderzoek, en nog meer naar nieuwe indrukken en nieuwe 'wow'-gevoelens! en eindelijk was het zo ver! samen met valentine, een collega van sylvester die zich specialiseert in forestry en environtmental studies, vertrek ik naar Nakuru waar ik mn eerste stapjes in het onderzoek zal maken. van daar uit proberen we naar mau forest te trekken en op zoek te gaan naar de ogiek. de ogiek zijn traditionele jager-verzamelaars van honing die bekend staan als de oorspronkelijke inwoners van mau forest. zij zullen de hoofdrol spelen in mijn onderzoek.
de trip begon al goed. na eerst een kudde geiten van de weg proberen te krijgen viel de auto zonder benzine. we zijn dus wat later vertrokken dan gepland, maar in de vooravond zaten we toch in de shuttle matatu op weg naar Nakuru! na een rit van bijna drie uur kwamen we toe en kon het avontuur beginnen! ik verblijf in een klein hotelletje in Nakurutown, met een deftige kamer én warm water! als de elektriciteit niet uit valt tenminste...
de eerste dag van de expeditie zijn valentine en ik naar Nessuit gegaan, op anderhalf uur van Nakuru. Via via hadden we gehoord dat er daar misschien wel Ogiek zouden zijn, dus zijn we maar op goed geluk eens gaan snuisteren in het veld. ha! Mau Forest! Maar waar is de forest? aan de voet van de Mau escarpment zijn er nauwelijks bomen te zien, met uitzondering van de exotische bomen (voornamelijk sparren) die door de overheid werden aangeplant voor woud productie. Maar de ogiek? die waren er wel! een mooie eerste start dus met als resultaat een groepsgesprek met de village elders, een rondleiding hop hop dieper het woud in, een aantal medicinale planten geproefd (met een bitter nasmaakje wel, maar ach nu wist ik dat ik waarschijnlijk geen last zal hebben van mijn maag), en een leuk interviewtje met een oudere dame die me meer wist te vertellen over een traditioneel ogiek huwelijk en het bijhorende bier spuwen op de newlyweds. ik had me geen beter kennismaking met het veld kunnen maken!
vandaag, dag twee van de expeditie, begonnen we in Elbagon en zijn we hoger en hoger het mau escarpment ingetrokken tot in Mariashone waar we kennis gemaakt hebben met een andere ogiek gemeenschap. deze gemeenschap heeft zich grotendeels al aangepast aan een landbouwersbestaan, en kunnen denk ik een interessante invalshoek bieden in mijn onderzoek. opnieuw een groepsgesprek met de village elders, en een goed interview met een ogiek mzee. we werden uitgenodigd in zijn huisje, en hebben zelfs wat van zijn honing mogen proeven. ah! so sweet! honing neemt een centrale plaats in het dagelijks leven van de ogiek. het is van vitaal belang voor hun levensonderhoud en het bezit een grote culturele waarde als hoofd'ingredient' tijdens huwelijksceremonies, besnijdenissen en andere initiaties. we hebben gehoord van een andere ogiekgemeenschap die nog dieper in het woud leeft en nog steeds voornamelijk op jagen en verzamelen vertrouwt. we wouden ze nog gaan bezoeken, maar de regen had andere plannen voor ons voorzien. nadat we ons in de modder hadden vast gereden, we aan de auto gesleurd hebben, en eindelijk verlost waren hebben we besloten richting Nakuru terug te keren. het werd al laat, en de slippy roads lieten ons niet toe nog hoger te gaan. spijtig, maar ik keer wel tevreden terug. morgen gaan we misschien even terug naar Nessuit, de eerste ogiek gemeenschap die we ontmoet hebben. dit hangt af of we transport hebben of niet. nadien nemen we opnieuw de shuttle matatu richting nairobi, home.
einde dus van een eerste expeditietripje, ik kan niet wachten tot de volgende!
de trip begon al goed. na eerst een kudde geiten van de weg proberen te krijgen viel de auto zonder benzine. we zijn dus wat later vertrokken dan gepland, maar in de vooravond zaten we toch in de shuttle matatu op weg naar Nakuru! na een rit van bijna drie uur kwamen we toe en kon het avontuur beginnen! ik verblijf in een klein hotelletje in Nakurutown, met een deftige kamer én warm water! als de elektriciteit niet uit valt tenminste...
de eerste dag van de expeditie zijn valentine en ik naar Nessuit gegaan, op anderhalf uur van Nakuru. Via via hadden we gehoord dat er daar misschien wel Ogiek zouden zijn, dus zijn we maar op goed geluk eens gaan snuisteren in het veld. ha! Mau Forest! Maar waar is de forest? aan de voet van de Mau escarpment zijn er nauwelijks bomen te zien, met uitzondering van de exotische bomen (voornamelijk sparren) die door de overheid werden aangeplant voor woud productie. Maar de ogiek? die waren er wel! een mooie eerste start dus met als resultaat een groepsgesprek met de village elders, een rondleiding hop hop dieper het woud in, een aantal medicinale planten geproefd (met een bitter nasmaakje wel, maar ach nu wist ik dat ik waarschijnlijk geen last zal hebben van mijn maag), en een leuk interviewtje met een oudere dame die me meer wist te vertellen over een traditioneel ogiek huwelijk en het bijhorende bier spuwen op de newlyweds. ik had me geen beter kennismaking met het veld kunnen maken!
vandaag, dag twee van de expeditie, begonnen we in Elbagon en zijn we hoger en hoger het mau escarpment ingetrokken tot in Mariashone waar we kennis gemaakt hebben met een andere ogiek gemeenschap. deze gemeenschap heeft zich grotendeels al aangepast aan een landbouwersbestaan, en kunnen denk ik een interessante invalshoek bieden in mijn onderzoek. opnieuw een groepsgesprek met de village elders, en een goed interview met een ogiek mzee. we werden uitgenodigd in zijn huisje, en hebben zelfs wat van zijn honing mogen proeven. ah! so sweet! honing neemt een centrale plaats in het dagelijks leven van de ogiek. het is van vitaal belang voor hun levensonderhoud en het bezit een grote culturele waarde als hoofd'ingredient' tijdens huwelijksceremonies, besnijdenissen en andere initiaties. we hebben gehoord van een andere ogiekgemeenschap die nog dieper in het woud leeft en nog steeds voornamelijk op jagen en verzamelen vertrouwt. we wouden ze nog gaan bezoeken, maar de regen had andere plannen voor ons voorzien. nadat we ons in de modder hadden vast gereden, we aan de auto gesleurd hebben, en eindelijk verlost waren hebben we besloten richting Nakuru terug te keren. het werd al laat, en de slippy roads lieten ons niet toe nog hoger te gaan. spijtig, maar ik keer wel tevreden terug. morgen gaan we misschien even terug naar Nessuit, de eerste ogiek gemeenschap die we ontmoet hebben. dit hangt af of we transport hebben of niet. nadien nemen we opnieuw de shuttle matatu richting nairobi, home.
einde dus van een eerste expeditietripje, ik kan niet wachten tot de volgende!
donderdag 3 maart 2011
zaterdag 26 februari 2011
een kleine intro
26 februari 2011, ik zit nu welgeteld vijf dagen in Nairobi, Kenya. Een goed begin van deze blog zou zijn om eerst even kort uit te leggen wat ik nu gedurende 2maand en een half in Kenya zal uitspoken. Het doel van deze onderneming is mijn thesisonderzoek. Die zal handelen over het Mau Forest Complex, een groot geheel van verschillende bosgebieden in Rift Valley Province, Kenya. Het geheel vormt de groene longen van Kenya. Ze zorgt voor voldoende watertoevoer aan omliggende gebieden, rivieren, meren en parken. Op die manier is ze dus niet enkel van belang voor de plaatselijke bevolking, maar voor heel Kenya en haar buurlanden. Het MFC is de voorbije 20jaar echter enorm gedegradeerd. Dit heeft de Keniaanse regering er toe aangezet tot het opstellen van een stappenplan om het complex van verdere degradatie te redden. één van die stappen is het evacueren van de plaatselijke bevolking die in en rond de bosgebieden wonen. Wat is nu mijn doel? Ik wil achterhalen welke impact het conservatieplan heeft op de plaatselijke bevolking, zowel sociaal als cultureel. Ik zal dus proberen de relatie tussen mensen en het Mau Forest te onderzoeken, wat er veranderd is over tijd en ruimte, en welk standpunt ze innemen tegenover conservatie. Voila, heel kort uitgelegd dus.
De vlucht duurde lang, iets meer dan 7uur naar Kigali waar we een uurtje stopten en dan nog anderhalf uur naar Nairobi. We waren in Zaventem al goed begonnen met een kapotte motor. Eerst een vluchtannulatie met Egyptair, nu een kapotte motor. Iemand wil echt niet dat ik vertrek! Maar voor de rest waren er geen problemen. Ik zat naast het raam, met niemand anders naast mij. Chill, beentjes strekken, en hup naar dromenland.
Toen ik toekwam was het donker, veel te donker om iets te kunnen zien. Na een bobbelige rit werd ik warm verwelkomd in een gezellig huisje in Lakisama. De volgende ochtend kreeg ik een goed ontbijt en verkende ik wat verder het perceel. Jennifer, een vrouw die helpt in het huishouden en met baby Stephanie, nam me mee op het dak. Het uitzicht dat ik daar zag had ik helemaal niet verwacht! Een aantal akkerlandjes, en grote hoge rotsen. Het was vroeger blijkbaar een mijn waar mensen stenen kapotsloegen en dan verkochten. Het gebied is een paar jaar terug opgekocht en wordt nu gebruikt als een plek om te rusten, te komen picknicken en te spelen. Heerlijk om mijn gedachten daar te laten rond zweven.
De eerste dagen hier zijn goed verlopen. Heel rustig, vooral verkennend. Meegaan om boodschappen in de buurt, familie die dichtbij wonen leren kennen, en naar het centrum van de stad gaan. Het centrum is heel anders dan ik het me had voorgesteld. Het is er druk, maar niet claustrofobisch druk. Nairobi city is een heel moderne stad, met hoge gebouwen en fast food! Samen met Erick, een neef van Sylvester die hier ook woont, heb ik in Giivanii Gardens frietjes gegeten. De frieten waren niet mis, en het park was proper met hier en daar een priester die luidkeels zijn geloof verkondigde. Het park was vroeger eigenlijk een verzamelplaats voor dieven en oplichters, maar het is veel verbeterd sinds dan. Vandaag komen mensen er om hun lunch op te eten en te relaxen. De matatu's zijn zalig!! Heerlijk om muziek te hebben waarmee je door de minder goede wegen buiten het centrum automatisch meeknikt. Ze zijn volop bezig met werken aan een super high way, waardoor er een aantal omwegen zijn en de staat van de wegen wat minder is. Maar de stad op zich is eigenlijk heel relax. Al moet ik eerlijk zijn, ik was er niet op zijn drukste moment. Misschien veranderen mijn indrukken hierover nog, we'll see.
Vandaag ben ik met Sylvester en Christina in de stad gaan lunchen, fried tilapia van Lake Victoria. Tilapia is een indigene vis, die ook heel gesmaakt wordt door de befaamde nijlbaars. Ik wou al direct beginnen fileren, maar had geen mes noch vork. Handig is iets anders.. Ik zat wat verward rond te zoeken, tot Christina zei 'you eat it with your hands!' Aha!De eerste keer van mijn leven vis gegeten met mn handjes, en ik moet zeggen, Christina heeft gelijk! Het eten smaakt zoveel beter als je met je handen eet :)
De vlucht duurde lang, iets meer dan 7uur naar Kigali waar we een uurtje stopten en dan nog anderhalf uur naar Nairobi. We waren in Zaventem al goed begonnen met een kapotte motor. Eerst een vluchtannulatie met Egyptair, nu een kapotte motor. Iemand wil echt niet dat ik vertrek! Maar voor de rest waren er geen problemen. Ik zat naast het raam, met niemand anders naast mij. Chill, beentjes strekken, en hup naar dromenland.
Toen ik toekwam was het donker, veel te donker om iets te kunnen zien. Na een bobbelige rit werd ik warm verwelkomd in een gezellig huisje in Lakisama. De volgende ochtend kreeg ik een goed ontbijt en verkende ik wat verder het perceel. Jennifer, een vrouw die helpt in het huishouden en met baby Stephanie, nam me mee op het dak. Het uitzicht dat ik daar zag had ik helemaal niet verwacht! Een aantal akkerlandjes, en grote hoge rotsen. Het was vroeger blijkbaar een mijn waar mensen stenen kapotsloegen en dan verkochten. Het gebied is een paar jaar terug opgekocht en wordt nu gebruikt als een plek om te rusten, te komen picknicken en te spelen. Heerlijk om mijn gedachten daar te laten rond zweven.
De eerste dagen hier zijn goed verlopen. Heel rustig, vooral verkennend. Meegaan om boodschappen in de buurt, familie die dichtbij wonen leren kennen, en naar het centrum van de stad gaan. Het centrum is heel anders dan ik het me had voorgesteld. Het is er druk, maar niet claustrofobisch druk. Nairobi city is een heel moderne stad, met hoge gebouwen en fast food! Samen met Erick, een neef van Sylvester die hier ook woont, heb ik in Giivanii Gardens frietjes gegeten. De frieten waren niet mis, en het park was proper met hier en daar een priester die luidkeels zijn geloof verkondigde. Het park was vroeger eigenlijk een verzamelplaats voor dieven en oplichters, maar het is veel verbeterd sinds dan. Vandaag komen mensen er om hun lunch op te eten en te relaxen. De matatu's zijn zalig!! Heerlijk om muziek te hebben waarmee je door de minder goede wegen buiten het centrum automatisch meeknikt. Ze zijn volop bezig met werken aan een super high way, waardoor er een aantal omwegen zijn en de staat van de wegen wat minder is. Maar de stad op zich is eigenlijk heel relax. Al moet ik eerlijk zijn, ik was er niet op zijn drukste moment. Misschien veranderen mijn indrukken hierover nog, we'll see.
Vandaag ben ik met Sylvester en Christina in de stad gaan lunchen, fried tilapia van Lake Victoria. Tilapia is een indigene vis, die ook heel gesmaakt wordt door de befaamde nijlbaars. Ik wou al direct beginnen fileren, maar had geen mes noch vork. Handig is iets anders.. Ik zat wat verward rond te zoeken, tot Christina zei 'you eat it with your hands!' Aha!De eerste keer van mijn leven vis gegeten met mn handjes, en ik moet zeggen, Christina heeft gelijk! Het eten smaakt zoveel beter als je met je handen eet :)
Abonneren op:
Posts (Atom)